در تنهایی این روزگار  

    در غربت این سرزمین  

    در میان نگاههای کنجکاو و پرسشگر آشناهای ناآشنا  

    در لحظات بی کسی  

    در جایی که بغض هم سکوت کرده  

    عطر گلبرگ های خشکیده در لابه لای صفحات کتاب  

    عطر نفس های تو را در خاطرم زنده می کند   

    و لطافتش شرم چشمانت را  

    آن لحظه که بی پروا  

    چشم در چشمانت دوختم  

    و این نوا طنین افکند  

    چشمانت را به زیر نیفکن  

    حتی از میان دو چشم دکمه های پیراهنت هم احساس لبریزاست  

    و آن زمان بود که در عمق نگاهت   

    غریقی بیش نبودم  

    و از سرخی گونه های تب دارم  

    بر گلبرگ های گل سرخ دستانت عرق شرم نشست  

    عنکبوت تردید  

    بر دریچه های قلبم تار می تند  

    و عشق فاصله ای بیش نیست  

    فاصله ی پرپر شدن یک گل سرخ  

    گل شکفته ی عشق  

    تا باز شدن غنچه ی تردید  

    در لحظات حضور  

    یاد تو میهمان ناخوانده ایست  

    که نفسم را در سینه حبس میکند  

    و غایبی بهت زده.....  

    و آنجاست که بی خیالی دیگر گناه نیست  

    میتوان با لبخند گریست  

    با بغض خندید  

    می شود در کنایه های شک دار شک کرد  

    کودک شد   

    و عشق بازی شیرینیست  

    و آنجا که با وزش تندبادهای  

    تردید  

    صداقت رو به فناست  

    میتوان در هیجان روییدن غنچه های عشق  

    با مداد سرخ رنگ  

    گلی سرخ کشید  

                                      حال و هوای شهر چنان روبراه نیست